There’s no i in team… but there is in win!
Dat waren ooit de woorden van Michael Jordan, zoals jullie zullen weten best een sportman die in teamverband wat heeft weten te bereiken.
Aan zijn woorden moest ik denken toen ik afgelopen zondag Feyenoord weer zag winnen. Samen met Ajax als enige nog ongeslagen dit seizoen.
De wereld was te klein toen enkele weken geleden, een groot deel van de selectie van Feyenoord aangaf, geen vertrouwen te hebben in toenmalig trainer Mario Been.
Waar haalden die ‘snotneuzen’, die ‘broekies’, die ‘gozerTs’ die nog niets gepresteerd hebben, het lef vandaan dit te doen. Echt iedereen viel over Ron Vlaar en zijn mannen heen. Allemaal ego’s die preken voor eigen parochie, was het algemene beeld over de spelers.
Toen al was ik van mening dat het sportief gezien wel eens de ommekeer kon zijn voor Feyenoord. De kracht van een team moet namelijk altijd zijn, dat het collectief méér is dan de som der individuele delen. Dat kan alleen als iedereen binnen het team met hetzelfde bezig is. Blijkbaar was dit niet zo bij Feyenoord en de jonge spelers namen verantwoordelijkheid en spraken dit uit.
Ze zouden er een compliment voor moeten krijgen. Heerlijk, jonge talentvolle sporters die ook nog eens verder denken dan hun neus lang is én een mening hebben. Dat wil je als trainer, daar kun je wat mee!
Ik ben geen fan van Feyenoord of Koeman, maar ik vind het geweldig om te zien hoe hard die ‘snotneuzen’, die ‘broekies’, die ‘gozerTs’ die nog niets gepresteerd hebben nu werken voor elkaar, voor het team. Wat iedereen zag als een misplaatste actie van jeugdige ego’s, blijkt gewoon een ‘teamspirit boost to the max’ te zijn!
De i van winnen is in ieder geval weer terug in de Kuip, mooi hé!
